«Αλλιώς»: η αγαπημένη φράση του Στέλιου Ράμφου. Με αυτήν δήλωνε τον τρόπο του υπάρχειν στο επέκεινα των δεδομένων, στο επέκεινα της ουσίας, στο επέκεινα των πραγμάτων. Τον τρόπο, δηλαδή της υπάρξεως στο νόημα και μόνον, στο μετά τους, εξ ου και η λεγομένη «αθεράπευτη» αισιοδοξία του. Δεν επρόκειτο φυσικά, για κάποια ανόητη ψυχολογικής υφής αισιοδοξία, αλλά για τον αυθεντικό και μοναδικό  τρόπο υπάρξεως του πνεύματος, δηλαδή του φωτός, που δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ως σκοτία – είναι φως και δημιουργεί φως.

Το κρίσιμο  και διαφοροποιό σημείο έγκειται στο ότι ο Ράμφος ζούσε στο έσχατον των πραγμάτων, πάντοτε πέραν του εαυτού, στο νόημά τους, πέρα από την καταδυνάστευση της στιγμής, όπως χαρακτηριστικά έλεγε.

Ζούσε στο παρόν, αλλά  μόνον εγγράφοντας την στιγμή στο πάντα του, ήτοι ζούσε το παρόν και την στιγμή χωρίς την ασφυξία τους σ’  αυτήν την χρονική διάρκεια της: «μέσα  του, σαν αφθαρσία ενταγμένα στο πάντα του. Τα πράγματα και τα γεγονότα είχαν νόημα μόνον ενταγμένα στο πάντα του. Σαν αυθεντικός πλατωνικός ζούσε στο παρόν ακριβώς γιατί ζούσε στο πάντα του, ως διάρκεια, ως νόημα, αρνούμενος έτσι στο γεγονός την συμπτωματική του συνθήκη, ως συμβάντος, ως εμπειρίας χωρίς μετά και έτσι ζώντας το, να καταντήσει ένα σκέτο γεγονός.

Πάντοτε πέραν και επέκεινα του εαυτού, σε διαρκή αυθυπέρβαση προς το αλλιώς, προς το  νόημα. Ο ίδιος ως αλλιώς. Ζούσε χάριν τού αλλιώς του, ως αληθινός, πνευματικός άνθρωπος. Και ήταν καθολικής αληθείας, γιατί ακριβώς ήταν ανιδιοτελής μπροστά στο πνεύμα – το άφηνε να τον αλλάζει ή και να τον ανατρέπει∙ άλλωστε «φιλοσοφείν» σημαίνει να ρισκάρεις την λογική σου, όπως έχει πει και ο ίδιος.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΑΠΟΘΑΚΟΣ, συγγραφέας