Για τα κόμματα, δεν υπάρχει ΕλένηΈλαμψαν και πάλι δια της απουσίας τους οι κοινοβουλευτικοί κομματικοί σχηματισμοί από τη διαμαρτυρία και τη δράση ενάντια στους βιασμούς και στις γυναικοκτονίες, καθώς αυτές δεν έχουν σχέση με εργασιακά ζητήματα.

Έγινε λοιπόν η περιβόητη δίκη για τον βιασμό και τον φόνο της Ελένης Τοπαλούδη, επιβλήθηκαν οι προβλεπόμενες ποινές και το ζήτημα έκλεισε, τουλάχιστον μέχρι την εκδίκαση της πρώτης έφεσης. Σε όλο το διάστημα της ακροαματικής διαδικασίας, δεν έλειψε ποτέ η φωνή των φεμινιστικών οργανώσεων, με τη συμπαράσταση και μεμονωμένων ατόμων με ευαισθησίες. Η υπόθεση αυτή συγκλόνισε το Πανελλήνιο, χωρίς όμως να αγγίξει ούτε ένα από τα κόμματα της Βουλής. Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι κοινοβουλευτικοί σχηματισμοί αγνόησαν τον σφυγμό της κοινωνίας για αδικοπραξίες τέτοιου είδους, προφανώς δεν θα είναι και η τελευταία. Δεν περιμέναμε αντίδραση από όλα τα κόμματα ασφαλώς, αλλά από ορισμένα ελπίζαμε σε κάποια οργανωμένη κινητικότητα, πέρα από τις κοινότοπες ανακοινώσεις τύπου «καταδικάζουμε». Αυτή τη φορά δεν ήταν ο δολοφονημένος άνευ λόγου και αιτίας Ζακ, που ζούσε με το δικό του τρόπο και ενάντια στο σύνηθες ρεύμα, ώστε να υπάρχουν «βρε αδερφέ» και κάποιες «δικαιολογίες» από τους πιο συντηρητικούς. Τώρα ήταν η Ελένη, μια φοιτήτρια με όνειρα που μεγάλωσε στην επαρχία, έχοντας πάντα δίπλα της την οικογένειά της. Και για εκείνη όμως, τα κόμματα την ίδια στάση επιφύλαξαν. Ως ένα βαθμό είναι αντιληπτό ότι η κοινωνία μας είναι ακόμη ανδροκρατούμενη, παραμένοντας δέσμια αντιλήψεων όπως «τα ήθελε ο πισινός της» και «έτσι που ντυνότανε, τί περίμενε;» Όμως, παρά το γεγονός ότι τα παραπάνω δεν ίσχυαν για την Ελένη (και τί θα άλλαζε επί της ουσίας αν ίσχυαν;),για τους κομματικούς σχηματισμούς το κορίτσι από το Διδυμότειχο δεν υπήρξε ποτέ.

Αναισθησία, αναλγησία ή τί άλλο;

Πριν αρκετά χρόνια, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο της παιδεραστίας στο Βέλγιο, μια μεγάλη μερίδα των κατοίκων αυτής της χώρας διαδήλωνε επί εβδομάδες, ταρακουνώντας τα πάντα. Η αντίδραση αυτή ήταν υπερκομματική, κανένας Βέλγος δεν περίμενε από το κόμμα που ψήφιζε να του πει τι θα κάνει, έχουν άλλους κώδικες εκεί. Κάποια χρόνια αργότερα στην ίδια γειτονιά, στην Ολλανδία, είχαμε μια πάνδημη κινητικότητα όταν το «Boeing 777» της «Μalaysian Airlines» καταρρίφθηκε από ρωσικής κατασκευής πύραυλο εδάφους-αέρος επάνω από την Ουκρανία. Ήταν διαμαρτυρία και πένθος μαζί, που έδειξε την ευαισθησία αυτών των ανθρώπων.

Για εμάς τους Βαλκάνιους, η ασφάλεια των πτήσεων είναι μια άγνωστη φράση, ακόμη και όταν απειλείται από ενέργειες ξεκάθαρα εγκληματικές. Δεν ενοχληθήκαμε ούτε όταν το Ισλαμικό Κράτος δολοφονούσε μαζικά ολόκληρα χωριά και πούλαγε τις γυναίκες ως σκλάβες του σεξ, αφού για ορισμένους συμπολίτες μας «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».

Αναθαρρήσαμε κάπου στο κεφάλαιο που λέγεται «κοινωνική αντίδραση» όταν εξαιτίας του bulling αυτοκτόνησε ο φοιτητής Γιακουμάκης (και πάλι απουσίαζαν οι κομματικοί σχηματισμοί) βλέποντας κόσμο να συγκεντρώνεται στο Σύνταγμα, όμως μείναμε εκεί. Καμιά συνέχεια δεν υπήρξε, ίσως στην επόμενη αυτοκτονία κι αν…

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να βγεις στο δρόμο

Πέρα από τις οικονομικές κρίσεις και τα εργασιακά θέματα, υπάρχουν αρκετά κοινωνικά προβλήματα που θα έπρεπε να θέσουν τους κομματικούς σχηματισμούς σε συναγερμό και να τους αναγκάσουν να βγάλουν αντίδραση. Η γυναικοκτονία και οι βιασμοί είναι το πιο σημαντικό από αυτά, αλλά όχι το μόνο. Έχουμε για παράδειγμα ένα πολύ μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων εστίασης που αναγκάζεται να πληρώνει σημαντικά ποσά για «προστασία» κάθε μήνα. Έχουμε προαγωγούς που φυλακίζουν και βασανίζουν ανυπεράσπιστες γυναίκες, καθιστώντας τις έρμαιο για κάθε ξελιγωμένο που θέλει να «πηδήσει» επί πληρωμή. Έχουμε παραδώσει με ευθύνη του κράτους στην γκετοποίηση ολόκληρες γειτονιές στις παρυφές της πρωτεύουσας, με αποτέλεσμα αναρίθμητες παραβατικές συμπεριφορές (από πιστολίδια στον αέρα με θύματα μικρά παιδιά μέχρι και εμπόριο ναρκωτικών). Φυσικά, υπάρχουν κι άλλα ζητήματα (όπως τα πολεοδομικά, που επηρεάζουν την οικιστική μας κουλτούρα), αλλά δεν είναι δυνατόν να αναφερθούμε σε όλα. Μπορούμε όμως να σας θυμίσουμε τί έκανε το Ισλαμικό Κράτος (όταν ακόμα ήταν στις μεγάλες δόξες του και χτύπησε τη Μαδρίτη, σκοτώνοντας πολλούς), μόλις ο κόσμος βγήκε αποφασισμένος κατά εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους: Εξαφανίστηκε από την Ισπανία, για πάντα. Το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί κι εδώ, για τα δικά μας θέματα, αφού κανένας εγκληματίας δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μια συμπαγή και συγκροτημένη κοινωνία. Στην πατρίδα μας όμως, φαίνεται πως φυσάει άλλος αέρας.

Και ύστερα ήρθαν οι… 5G!

Τα κόμματα, στην περίπτωσή μας αυτά που αποκαλούνται προοδευτικά, έχουν εκπληκτικά αντανακλαστικά όταν θέλουν. Το βλέπουμε συχνά, σε κάθε περικοπή μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων και σε κάθε απειλή συνταξιοδοτικών θεμάτων. Ασφαλώς αυτό είναι σωστό, έτσι πρέπει να κάνουν.

Όμως, δεν κινητοποιείσαι μόνο όταν θα λείψουν τα ευρώ από τον μισθό σου ή όταν σε προγραμματίζουν να συνταξιοδοτηθείς στα 70 σου, αλλά και όταν βιάσουν και σκοτώσουν την κόρη του διπλανού σου. Δεν μπορείς να απουσιάζεις από τον πόνο της κοινωνίας, πολύ περισσότερο δεν μπορείς ως κόμμα να αναρωτιέσαι «από πού ήρθαν αυτοί;», βλέποντας εκατοντάδες ανθρώπους να διαδηλώνουν κατά της τεχνολογίας 5Gκαι να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους πιστεύοντας ότι ζουν μια συνομωσία και ότι η Γη είναι επίπεδη.

Ήρθαν, από το κενό που άφησες εσύ…